Dışarıdan bakıldığında mütevazı bir tuğla yapı; içeri girdiğinizde ise dünyada eşi az bulunan bir hazineyle karşılaşırsınız. 'Chora' Yunanca 'kırlarda, surların dışında' anlamına gelir; kilise, Konstantinopolis'in kara surlarının hemen içinde, şehrin kalabalığından uzak bir köşede yükselir. Bugünkü yapının çekirdeği 11.-12. yüzyıla, Komnenos dönemine uzanır.

Asıl büyüsü ise 14. yüzyılın başında eklendi. Bizans'ın önde gelen devlet adamı ve bilgini Theodoros Metokhites, 1315-1321 yılları arasında kiliseyi neredeyse baştan yeniledi ve iç mekânı altın zeminli mozaikler ile fresklerle donattı. Bunlar, Bizans resim sanatının son büyük çağı olan 'Palaiologos Rönesansı'nın doruk noktasıdır ve 14. yüzyıldan günümüze ulaşan en iyi korunmuş örneklerdir.

1511 civarında camiye çevrilen yapı, uzun yıllar müze olarak hizmet verdi; 2020'de yeniden cami statüsü kazandı ve dört yıl süren kapsamlı bir restorasyonun ardından 2024'te ibadete ve ziyarete yeniden açıldı.

Gözlerinizi tavana ve kubbelere kaldırın: İsa'nın ve Meryem'in hayatını anlatan mozaik sahneler, altın zemin üzerinde adeta parıldar. İç narteksteki soyağacı, dış nartekste Metokhites'in kiliseyi İsa'ya sunduğu tablo ve yan şapeldeki (parekklesion) 'Anastasis' freski -İsa'nın Adem ile Havva'yı mezardan çekip çıkardığı o güçlü diriliş sahnesi- mutlaka görülmeli.